Broeder Sjuul over werkgeluk in de zorg: ‘Als je medewerkers echt ziet, groeit werkgeluk’

Wat begon als een uitlaatklep groeide uit tot een platform waarmee hij inmiddels zo’n 60.000 mensen bereikt met zijn verschillende kanalen. Toch draait het voor Broeder Sjuul nog steeds om dezelfde kern. Hij wil laten zien wat werken in de zorg écht inhoudt en hoopt dat hij daarmee anderen inspireert om voor dit vak te kiezen. “Als ik één iemand kan inspireren om de zorg in te stappen, dan heb ik al gewonnen”, zegt hij.

Achter elk uniform zit een mens

Volgens Julian vergeten we te vaak de menselijke kant van zorgverleners. Wie niet in de zorg werkt, ziet vaak alleen de buitenkant: een uniform of een handeling. Maar achter die witte pakken zitten mensen met gevoel, verantwoordelijkheden en ervaringen die je niet zomaar naast je neerlegt. Juist door daar eerlijk over te schrijven, merkte hij hoeveel behoefte er is aan een menselijker beeld van de zorg.

En dat is belangrijk want werkgeluk begint niet bij grote HR-thema's of nieuwe beleidsstukken, maar bij gezien worden als mens. Niet alleen als medewerker die een dienst draait, maar als professional die dagelijks veel meemaakt en daarin serieus genomen wil worden.

Aan de andere kant van het bed

Het verlies van zijn partner liet Julian de zorg ook de andere kant van het bed ervaren. Niet als professional, maar als naaste. Juist toen merkte hij hoe belangrijk de menselijke kant van zorg is. “Niet alleen de medische handelingen blijven je bij, maar vooral de kleine gebaren: ruimte krijgen, echt gezien worden, een hand op je schouder of iemand die even rustig naast je komt zitten.” Voor hem benadrukte die ervaring opnieuw dat werkgeluk en goede zorg onlosmakelijk verbonden zijn met menselijkheid.

Werkgeluk groeit als je je gezien voelt

Julian ziet in de praktijk hoe groot het verschil is tussen organisaties waar bestuur of management dicht bij de werkvloer staat en organisaties waar die afstand groot is. Zijn observatie is helder: waar medewerkers het gevoel hebben dat ze gezien worden, groeit het werkgeluk. Waar die verbinding ontbreekt ontstaat afstand en frustratie.

Hij noemt voorbeelden van kleinere organisaties waar een directeur gewoon meedraaide als dat nodig was. Niet voor de vorm, maar omdat je alleen echt kunt begrijpen wat er speelt als je het ook ziet en ervaart. In zulke teams zag hij minder verloop en meer plezier in het werk. Dat zegt veel. Niet alleen over leiderschap, maar ook over cultuur.

Voor zorgorganisaties ligt daar een belangrijke les. Medewerkers hoeven niet overal hun zin in te krijgen. Maar ze willen wel het gevoel hebben dat iemand luistert, bereikbaar is en begrijpt wat er op de werkvloer speelt. Dat maakt een organisatie warmer en veiliger. En precies dat heeft invloed op werkgeluk.

Minder eilandjes, meer van elkaar leren

Nog een punt waar Julian scherp op is: de neiging van organisaties om alles zelf te willen uitvinden. Terwijl er volgens hem juist veel te winnen is als zorgorganisaties vaker bij elkaar kijken. Tijdens zijn tijd als zzp’er werkte hij op veel verschillende plekken. Daardoor zag hij hoeveel goede ideeën er al zijn en hoeveel organisaties daar van elkaar kunnen leren.

Waarom zou ieder team opnieuw het wiel moeten uitvinden als ergens anders al een oplossing ligt die werkt? Zeker in een sector waar de druk hoog is helpt het als teams ruimte krijgen om over muren heen te kijken. Niet alleen binnen de eigen organisatie, maar ook daarbuiten. Dat vraagt misschien om tijd en investering, maar het kan ook veel opleveren: nieuwe inzichten, meer eigenaarschap en minder gevoel van stilstand.

Geef professionals ruimte om professional te zijn

Werkgeluk zit voor Julian ook in iets anders: vertrouwen. In zijn verhaal klinkt duidelijk door hoe frustrerend het is als systemen niet meewerken, regels zich opstapelen en professionals vooral bezig zijn met overtypen, afvinken en verantwoorden. Zeker als die regels weinig toevoegen aan de kwaliteit van zorg.

Zijn oproep is dan ook helder: stop met het onnodig ingewikkeld maken. Natuurlijk zijn afspraken en kaders belangrijk. Maar behandel zorgprofessionals wel als volwassen vakmensen. Geef duidelijkheid waar nodig en ruimte waar dat kan. Want hoe meer energie opgaat aan onnodige randzaken, hoe minder ruimte er overblijft voor waar het in de zorg echt om draait.

De kracht van betekenisvol werk

Julian zijn hart ligt in de palliatieve zorg, in er echt kunnen zijn voor cliënten en in de momenten waarop hij merkt dat zijn inbreng serieus wordt genomen. Juist dan ervaart hij waar het in de zorg voor hem om draait en waarom dit werk er echt toe doet.

Werkgeluk zit niet alleen in minder werkdruk of betere systemen, hoe belangrijk die ook zijn. Het zit ook in betekenis. In weten waarom je iets doet. In ruimte krijgen om goede zorg te leveren en in invloed hebben. Zodat je het gevoel krijgt dat jouw stem ertoe doet.

Wat kunnen zorgorganisaties hiervan meenemen?

Het verhaal van Broeder Sjuul laat zien dat werkgeluk niet in grote oplossingen zit. Het zit in kleine, wezenlijke dingen: leiders die zichtbaar zijn, teams die serieus genomen worden, minder ruis in systemen en meer vertrouwen in vakmanschap.

Misschien begint het wel met een eenvoudige vraag op de werkvloer: zien wij onze medewerkers echt? Want als het antwoord daarop ja is, ontstaat er ruimte. Voor meer openheid. Voor betere samenwerking. Voor meer plezier in het werk. En uiteindelijk ook voor betere zorg.